|
 W dobie projektów, w czasach kryzysu gospodarczego, kiedy przypada nam wdrażać ideę OTK, organizacja przedsięwzięcia o zasięgu ogólnopolskim BEZ zaprojektowanych FUNDUSZY i źródeł (np. EFS, dotacje celowe) wydawać się może szaleństwem, a jednak podjęliśmy to wyzwanie.
Przyjęliśmy założenie, że instytucje, placówki, organizacje świadczące poradnictwo zawodowe w ciągu roku i TAK podejmują różne przedsięwzięcia, bo mają je zaprogramowane w profilu swojej działalności (i zawsze mogą podjąć nowe). Poprzez OTK stwarzyliśmy okazję do uruchomienia działań i zadań statutowych, ale skoncentrowanych w jednym czasie, tj. w dniach 5–11 października 2009 r., w całym kraju. Niemniej jednak „wzbogacony" poziom oferty działań, nowatorstwo, „merytoryczna odległość" od standardowych form pracy, poszerzona o nową jakość i pomysły, wymagało dodatkowych kosztów.
Zarząd SDSiZ RP nie finansował przedsięwzięć lokalnych, ale wspierał je promocją, organizacyjnie i merytorycznie. Inicjatywa w poszukiwaniu dodatkowych źródeł finansowania przedsięwzięć lokalnych leżała po stronie przystępujących do OTK. Wymagało to starań o sponsoring, dodatkowy budżet instytucji i organów prowadzących, pozyskiwania środków z lokalnych i regionalnych źródeł (projekty, konkursy, dofinansowania i środki celowe). Korzystne było zawiązywanie partnerstw (lokalnych, regionalnych czy ponadregionalnych i ponadresortowych) dla realizacji zaplanowanych przedsięwzięć, dzięki czemu wspólne działania były łatwiejsze, a ewentualne koszty – rozłożone. Połączenie możliwości finansowania z kilku źródeł pozwoliło na bardziej śmiałe i bardziej kosztowne przedsięwzięcia, na które – samodzielnie i pojedynczo – zwykle nie mogli pozwolić sobie: szkoła, poradnia psychologiczno-pedagogiczna, urząd pracy czy inna placówka/instytucja/organizacja.
Na poziomie centralnym, w efekcie starań ZG SDSiZ RP, organizację OTK w różnej formie i postaci sponsorowali:
|
